اقای  استاندار خراسان شمالی شهر بجنورد  بی شخصیت  نشده  است  اما  از  زمانی که   کودکی  با مادرش  در  جوی  های  اب  به دلیل اب گرفتگی  و  بارش  باران  غرق  می شوند  روزنامه نگاری  شهروندی  در خلائ  مطبوعات منتقد  وازاد  سر بر می دارند  و با ارسال  پیامک  هایی  مانند : کودکی  من  در جوی  های  حقیر اب شهر من  غرق می شوند   و  ... خبرهایی  را   در حقیقت  ارسال  می کنند  که  نشانگر  ضعف  مدیریت  شهری  است  ...

مدیریت  شهری  تنها  کارش  کاشتن  گل  نیست  مدیریت  شهری  تنها  نباید  به  ظاهر سازی  شهر  توجه  کند  . مدیریت  شهری  نباید   بعد  از مرگ سهراب  نوشدارو  صادر کند  مدیریت  شهری  نباید  اجازه بدهد  که  به  دلیل  یک  بارش  ساده  باران  تمامی شهر   یک شهر بزرگ  مرکز یک استان  دچار ابگرفتگی  شود  ! انگونه  ابگرفتگی  که  کودکی  با مادرش  در  جوی  های  پراب شهر  غرق شوند  و  تازه  جسد  کودک  هم  به  دست نیاید  ...

مدیریت  شهری  این  نیست  که  در اتاق  کار ش  بنشیند  و به ساختارهای  زیربنایی یک شهر بزرگ  یک مرکز استان  بی توجه باشد  ...

اقای  استاندار  خراسان  شمالی  که بسیار  عصبانی شده اید  که  مردم  با پیامک  هایشان  شهر را  بی شخصیت  جلوه  داده اند  ...

شهر  خدای نکرده  زمانی بی شخصیت  شد که  یک  شهروند کودک  و یک  شهروند  زن  که  یک  مادر بود  به  دلیل ضعف  مدیریت  شهری  جان  خود را از دست  داد  ...

اری  به  روزنامه نگاری شهروندی  برخلاف  روزنامه نگاری  سنتی  و  مکتوب  و  روزنامه نگاری  تصویری  وشنیداری  دیگر نمی توان  دروغ  گفت  ...

 روزنامه نگاری شهروندی  همه جا  حضور  دارد  با دوربینش  با موبایلش  و  با نگاه  تیزش  ...  اقای استاندار  خسته  نباشید  که  سه  ساعت  به  دنبال  جسد  های  یک  زن  وکودک  در  جویبارها و مسیل  های  شهرتان   مرکز استان تان  بودید  واقعا  خسته  نباشید  ولی ایا  این  رسمش  اینست  که  بگذاریم  با  ساده  ترین  اتفاق ها و رویدادها  مرگ  به  دیدار شهروندانمان  بیاید  ...

امروز روزنامه نگاری شهروندی  چشم ها  وگوش  هایش  بسیار بازتر  از  روزنامه نگاری  رسمی  است  .

در روزنامه نگاری شهروندی  دیگر  هیچکس  به  هیچکس  دروغ  نمی گوید  هیچکس  تعارف  نمی کند  هیچکس  مجیز گو نیست  همه به  دنبال   واقعیت  هستند  .  واقعیتی  که  در پیامک ها  و  ...نمود  پیدا می کند  و ...

اقای  استاندار  خراسان شمالی  لطفا  شهردار بحنورد  را برکنار کنید  .  اقای شهردار  کمترین  کار  اینست که  نظیر  ان عضو شورای شهر  بجنورد  استعفائ بدهید  ...

بله اقای  استاندار خراسان شمالی  به روزنامه نگاری شهر وندی باید  راست  گفت  !

حکیم  عمر خیام  نیشابوری  بزرگترین  شاعر دورانهاست  شاعر  و فیلسوفی  وریاضی دانی  که  نه  فقط  برای  900 سال  پیش  که  در ایران زمین  پر افتخار می زیست  عامل افتخار است  بلکه  بعد  از اینهمه  سال  بزرگترین  جایگاه ها  را  دربین  شاعران  جهان  دارد  .

فیلم  مستند  نابغه  پرسشگر  اثر صادق  صبا  را در مورد  این  نابغه می دیدم  و جنبه  های  دیگری  از زندگی  این   شاعر بزرگ  برای من اشکار تر شد  .

یک  چند به  کودکی به  استاد شدیم 

یک چند  به  استادی  خود   شاد شدیم

پایان  سخن شنو  که ما را چه رسید 

از خاک  برامدیم  و    بر خاک     شدیم

شاعر  با  روح  و روان  مخاطبش  بازی  می کند  و او را در برابر بی نهایت  پرسش  های  جهان   طبیعت  و تاریخ  قرار می دهد  پرسش  هایی  که هنوز  جواب  انها  را نمی دانیم  ...

درکارگه  کوزه گری  رفتم  دوش 

دیدم  دو هزار کوزه  گویا وخموش

ناگه یکی  کوزه  براورد  خروش 

کو  کوزه  گر   و  کوزه  گر و کوزه فروش 

خیام  مرزها را در نوردیده  است  و به  برکت   ترجمه  فیتز جرالد  انگلیسی  زبانی بین  المللی  یافته  است  و  از  900 سال  پیش  تاکنون  بر  ذهنها  و  روح ها و عواطف بسیاری  از  انسانها  همچنان  سوالها  و  پرسش  ها  را بر می انگیزاند  ...

از امدنم  نبود  گردون  را  سود 

با امدنم  جلال  وجاهش نفزود 

ان  روز  که  بر سر مزار  خیام  رفتم  صدها  ایرانی  هموطنم  را دیدم که  از اقصی  نقاط این  سرزمین  حتی  از کشورهای  دیگر  برای  احترام  به  شاعر   وریاضی  دان  بزرگ  سرزمینشان  امده  بودند  . شگفت  اور  بود  حتی کودکان  خیره  به  تندیس  شاعری  که  با سیمایی  متفکر  گویی  به  هستی  می نگریست  شگفت زده  مانده بودند  .

صادق  صبا  به  همه  جا رفته بود  به  لندن  به  تکزاس  امریکا و همه  جا  رد پایی  از عمر خیام  و چه زیبا بود  که نسخه  خطی   کتابی  مربوط  به  قرن نوزدهم  که فیتزجرالد  ان  را یافته بود  وبه  انگلیسی  ترجمه  کرده  بود  به  زبان شیرین  پارسی  در کتابخانه ای  در انگلیس  نگهداری  می شد  و  کتابدار با  عشقی  عمیق  کتاب  را  به  این  نویسنده  وپژوهشگر ایرانی  نشان  می داد  و  من  به  عنوان  یک  ایرانی  از اینکه  هموطن  خیام  هستم  به  خود بالیدم  .

او - صادق صبا-  سپس  به  امریکا  رفته  بود  و  دریکی  از شهرهای  ایالت  تکزاس  جای پای  عمر خیام  را  پیدا کرده بود   در کتابهایی  با  نقاشی  های  زیبا  که سمبل  نیشابور  900 سال  پیش بودند  در زمان  ملکشاه  سلجوقی   و...

بانوی  کتابدار با دانش  گسترده  از  عمر خیام  می گفت  و  من  حیرت زده  که  چقدر  اطلاعات  ما  در باره  بزرگترین شاعران   نویسندگان  و  مشاهیر  ایران  زمین  تا بدین  حد  ناقص  است  و   خیام  هنوز هم  در کتابخانه ها  مانده   است  و در گوشه  باغی در نیشابور  با  ارامگاهش  ساعت های  خسته  رهگذرانی  را  پر می کند  که  به  دیدارش  می  ایند  و  صدای  مسحور کننده  استاد شجریان  در فضا پیچیده  است  که اشعار خیام را می خواند  ...

ابر  امد  وباز  بر سر سبزه گریست 

بی باده خوشگوار  نمی شاید زیست 

در لندن  یک  ریاضی  دان  از معادلات  خیام  که  حل  انها  در 900 سال پیش  بسیار دشوار  بود  سخن  می گفت  و باز حیرتی  بر  حیرت  من  و ما ... او  عنوان  می کرد  که  خیام  به  تعبیری  پایه  گذار  علم  ریاضی  جبر  در قرون وسطا است  انهم  در دورانی  که  اروپا در تاریکی  وسیاهی  جهل   ومذهب  اسکولاستیک  قرون  وسطایی  فرو رفته  است  .

بعد  بانوی  دیگری  با نشان دادن  اسطرلاب  که به  قول خودش  مهمترین  کامپیوتر در 900 سال  پیش بوده  است  از تقویم  عمرخیامی  یعنی  محاسبه  سال  هجری  شمسی  سخن  می گفت  که  هنوز هم  بسیار معتبر  و دقیق  است  واساسا  همین  تقویم  مبدا  تاریخ  هجری شمسی  است  .  او  خیام  را یک  ستاره شناس  ومنجم  بسیار  دقیق  وچیره  دست  ودانشمندی به نام  دراین  عرصه  می نامید .

من  همچنان  متحیر   که  ما  به راستی  چرا  با داشتن  چنین  در  گرانبهایی  ایده ال های  خود  را  در میان  دیگران  جست  وجو  می  کنیم  و چرا  چنین  دانشمندان  بزرگی  را  هرچند  که  بیش  از  900 سال  پیش  می  زیستند  در حاشیه  نگاه می داریم  ...

سالها  دل طلب  جام جم  از ما می کرد

انچه  خود  داشت  زبیگانه   تمنا می کرد 

مسخرگی  و  بی مسوولیتی  و ندانم کاری  و ...به  اوج  خویش  رسیده است  .  هیچکس  در کار خویش  هیچ  احساس مسوولیتی  ندارد  همه  به  فکر خویش  اند  همه  به فکر جیب شان  هستند  وشهرت  شان  و   مثلا  محبوبیت  احمقانه شان !

کودک  خرمدره ای من  کودک  تازه سال  من  ای نونهال  هنوز  نروییده   ای  همه  ارزوهایم  ... هر روز  که می  دیدی  پدرت  با دستان  زحمتکش  کار  به  خانه  می اید  تا دمی بیاساید  و مادرت  که  هزار زحمت کشیده  تا خانه  مرتب شود  وتلویزیونی که  خاله شادونه پولداری  دران  فک   می زند  که مثلا  تو را شاد  کند  و تورا سرگرم کند ...

کودک خرمدره ای من  که  امدن این خاله شادونه را به شهرت  یک  معجزه  می دانستی و  دوست  داشتی  این  عروسک  خیمه شب بازی  را  که  به  قول  ان  دوست  حتی یک اموزش  ساده  هم  نمی  تواند  به  تو بدهد به شهرت می اید  تا  تورا سرگرم  کند  دوست  داشتی  بروی  و در  برنامه  او شرکت  کنی  ومثل همه  بچه ها  دست  بزنی و بخندی و  فریاد  بکشی و  نمی  دانستی که زیر دست   و پاله  می شوی  ومی میری  و...

و من  اصلا  دهکده  جهانی  اقای مارشال مک لوهان  را دوست  ندارم  واصلا تلویزیون  را  دوست  ندارم  و دلم  به  کودکان سرزمینم   به  کودکان محروم  این  سرزمین  خوش  است  که  به  رویم  لبخند  بزنند  و  دیگر  خاله شادونه های  پوشالی را نبینند  چه  خاله  شادونه  ای    خاله ای که  پیام  اور  مرگ  است  و  بازیگردانان  او  سوداگران مرگی  هستند که  بلیت  می فروشند  انقدر زیاد  تا به  کودکان  مرگ  را هدیه  دهند  و  این  چه  سرگرمی  و چه تفریحی  است و چه خاله ای !!

من  کودکان سرزمینم  را دوست  دارم  که  سحرگاهان  و بامدادانی که تفاوت  نکند  لیل  ونهار  به صحرا می روند  چوپانی  می کنند  با  دستهای  کوچک  اما سالخورده شان  رنج می برند  . کودکان  کار  و تنهایی  اند  و کودکان خانواده هایی  که شب  بدون  نان  برزمین  می گذارند  و  خاله شادونه  های پوشالی  را  دوست دارند  ...

من  کودکان  سرزمینی  را دوست دارم  که  خاله هایش  پولپرست  شهرت  طلب  هیاهوی  بسیار برای هیچ  و ... نباشند  خاله  هایی  باشند  مهربان  مردمی  که  اجازه ندهند  به  خاطر  انها  بلیت  بفروشند  به  خاطر  انها  که  خودی  نشان بدهند  و در  مهد کودکی  که  به  برکت   دهکده  جهانی اقای مارشال  مک  لوهان  برای خود ساخته اند  جولان  بدهند  و خلق  الله  را سرکیسه  کنند  و کودکان  محروم  سرزمینم  را به کشتن  وادار  کنند  و مادران ساده  دل  را بفریبند  !

من  این تلویزیون را  دوست  ندارم  که  قهرمانان  پوشالی  می پروراند   و  در  پی یافتن  مشتری  ! برای خود است  نه  اموزش  تربیت  تفریح   و خود باوری  کودکان  و یاد دادن دوست  داشتن انان  ...

تلویزیونی  که باید  از خود خجالت بکشد   از کودکان   مادران  پدران  وخانواده های  این  سرزمین و  این  مرز  وبوم  خجالت  بکشد  ...

تلویزیونی  که خاله شادونه  می پروراند  که  دیگر  نه  خاله  هستند و  نه  هیچ چیز دیگری  و  به  دستور  انها  فرمان  مرگ  برای  کودکان  سرزمینم  صادر می کند  ...

لطفا  خاله شادونه  به  خاطر کودکانی که  زیر دست  وپا له شده  اند  به  خاطر قلب های   داغدار مادران  و دلهای پر غصه  پدران  لطفا  از  کارتان  کناره گیری  کنید  و  از  مردم  این سرزمین  ودلهای  کوچک  کودکان  این  سرزمین  عذرخواهی کنید  ...از صحنه  کنار بروید  که  خاله های مهربان  واقعی  به  میدان بیایند  ! 

پورمرادیان  ایستاده  بود  روی  صحنه  همسر وفرزندان  پسر و دخترش  وعروسش  در کنارش بودند  حضار بی وقفه  برایش  کف  می زدند . دانشجویان  استادان  و  کسانی  که  او را از دور و نزدیک  می شناختند  ...

پیش  از ان  دکتر سلطانی فر  اکبر نعمت اللهی   و چند نفر  دیگر از اعضای هیات مدیره  انجمن  روابط عمومی و انجمن متخصصان   روابط عمومی  و ... در باره او صحبت  کرده بودند  . نمی  از اشک  بر چهره  پور مرادیان  نشسته بود  و همسرش  باتمامی احساس  اشک  می ریخت  من  یاد  ان شعر معروف ‍ژاله اصفهانی  شاعر  معروف     افتادم  ...با این  مضمون  که زندگی  صحنه  هنرمندی ماست  که  هر  فردی  بر روی این صحنه می اید  وهنرمندی های خود را  انجام می دهد  و خرم  انکه  یادگاری  از هنرمندی های بسیار  ما  باقی  بماند  ...

دکتر سلطانی فر ودیگران  از ویژگیهای  بسیار  پورمرادیان  سخن گفته بودند  و بارزترین  ان  این بود  که برای  همه که در ارتباط با او  بودند  کار می کرد و زحمت می کشید  ...

او  مشوق  دیگران  بود  و  ادم  های با استعداد  و پرتوان  ...یاد می اید  دوست  مرحومم  در روزنامه  ثریا صدر دانش  که  حوزه  خبرنگاریش  حوزه  هنری  و رادیو  وتلویزیون  بود  چگونه  از او  سخن می گفت  وهنگامی  که  من  گفتم  : من  همکلاس  او  هستم  با شادمانی  گفته  بود  سعی  کن  کار وتلاش  و  خستگی ناپذیری  را  از او یاد بگیری  ...

 او  بر روی  صحنه  که بود  من یاد  دفاعیه اش  در زمینه  پایان نامه  دوره فوق لیسانس  افتادم  که  پایان نامه  او  به شکل استثنایی  هفت  جلد  شده بود  و همه  ما  همکلاسی ها  با تعجب  وشگفتی  از این  پایان نامه  قطور سخن می گفتیم  .  او  نمره  20  را در این  پایان  نامه گرفت   وانقدر   از خود قابلیت  نشان  داد  که  زمانی  نگذشت  که  به  ریاست  دانشکده  هنر دانشگاه  ازاد اسلامی  واحد تهران مرکز  انتخاب شد  و  با  قابلیت  مدیریتی  بسیار  این  دانشکده  را  اداره  کرد  و...

تسلط  او  بر علم  وهنر مدیریت   و امور اجرایی  که  به  نظرم  جزو  قابلیت  های  بسیار  او  بود  در طول  سالها  تصویر  کاملی  از  او  در  علم  مدیریت  ترسیم  کرد  .

ارتباطات  گسترد ه پور مرادیان  با  طیف های  گوناگون  از دانشجویان گرفته  تا  استادان  و ادم  های  عادی و ... ویژگی  او را در  روابط  عمومی  نیز بسیار ممتاز  ساخت .

او  به  من  که  سالها  از یاری  و همراهی اش  در زمینه های مختلف  بهره مند  می شدم   اموخت  که  در عرصه  هنرمندانه  زندگی  باید  بی  وقفه  تلاش  کنی  و  از  هیچ سد  و مانعی  نهراسی   هرگونه  تعلل  و  عدم  خود باوری  تو را  به  حاشیه  پرت  می کند  باید  استوار بیایستی  تا   اخر  کار  ومقاوم  ...

برای  قربانعلی  پور مرادیان  که  ازاده  و سرافراز   زیسته است  عمری  طولانی  با همان ویژگی  خلاقیت  کار  و تلاش  و ... ارزو  می کنم  .

                               مینو بدیعی 

از  مرز بی حصار  چهار راه ولی عصر  تا  پارک  دانشجو  و از انجا  تا واحد 41 دانشگاه  علمی  وکاربردی  نام  استاد شهریار  یاد اور   شعر  ادبیات   شعور   و...زندگی  است و پس  از ان  نام  هانری  کربن  استاد فیزیک  که  در این  ملقمه شلوغی  پارک  و  این  نقطه  اوج مرکز شهر  خود  داستانی  است .

اما راه می گشایم  و یاد  سالهای  دور را زنده می کنم   که  در فاصله  نزدیک  این   مرکز  علمی  به   مجتمع  دانشگاهی  هنر سابق  یا  دانشگاه  هنر فعلی  می رفتم  و  برای  گذراندن  دوره  فوق لیسانس  مدیریت   امور فرهنگی  و قربانعلی  پور مرادیان  چه تلاشی  کرد  که  این  رشته باز گشایی شود  .

و اینک  پور مرادیان  اینجاست  در این  مرکز دانشگاهی  که شور  وشوق  جوانی  در ان  موج  می زند  و من  اخرین  نسل بازمانده  قافله ای  از نسل دیگرم  که  وقتی به  سمت  اسانسور دانشکده  می روم  همه  جوانهایی  که دور وبرند با شگفتی  به من می نگرند  .

نمی دانم  تفاوت سنی  من  با  انها ست  که  این شگفتی  را در انها باعث  شده  یا  اینکه  شاید  کم  وبیش  چهره ام  به  نظرشان  اشناست  که  دومی  به  نظرم  بعید  است  و  شاید  اولی  باشد ...

به  سمت  اسانسور  گروه بسیار زیادی  از جوانان به  سمت  پایین  در حرکتند  و با سر وصدای زیاد 

- ای بابا  اینهمه ادم امده  و این  جای کوچیک  !

- حیف  شد  من  خیلی  استاد  رو  دوست  دارم  !

- همیشه همینطوره  مراسم  می گیرند بدون  برنامه ریزی  !!

داد وبیداد  وسروصدا و من به دنبال  اسانسور  که یک دختر جوان خیره  درمن می نگرد :

خانم    بالا  نروید  جا نیست  !

من  اهمیتی نمی دهم  تکمه  اسانسور  را می زنم  .  دختر جوان  دوباره  می گوید : همه  دارن  می ایند    پایین  شما  می خواهید بروید بالا !!

و  با لبخندی تمسخر امیز  ... من خیلی ساده دلانه  می پرسم : یعنی جا نیست  !

دوست  داشتم  برای  پور مرادیان  تقدیر نامه ای را تهیه  کنم  و متنی  را بنویسم  اما   انقدر  این  کار به  نظرم  تشریفاتی  دولتی  !! و  معمولی  امد که  این  کار را نکردم  ...

دوست داشتم  زودتر می امدم  و  در مدح  پور مرادیان  حرفی  می زدم  اما دیگران  که  بسیار  ارتباط مهمتر  و بهتر ی   با  او  داشتند و  حالا با این  وضع  حتی  به  مراسم  تجلیل  او  هم  نمی توانم  بروم  ...              مینو بدیعی 

ادامه  دارد 

قربانعلی پور  مرادیان  یک  انسان  استثنایی  است  از  همان  زمان  در  بعد  از تب  وتاب قبول شدن  در دوره  فوق لیسانس  مدیریت  امور فرهنگی  در پائیز  پرتب وتاب  سال 57 به  دانشگاه  فارابی  رفتم  که  بعدها  به  مجتمع دانشگاهی  هنر تبدیل شد و  این  مرد بلندقامت  و  بسیار مودب  به  عنوان  نماینده  دانشجویان  ان  دوره  به  عنوان  چهره  بارز  دانشکده  شناخته شد  تا  سالها بعد  که  در کنار  او  همکار بودم  و...

پور مرادیان  صرف  نظر  از  اینکه  استاد  ارتباطات  و روابط  عمومی  باشد  یا  نباشد  یا  اینکه  بیشتر از  45 سال   در عرصه  روابط عمومی حضور داشته باشد  یا  نباشد  و  یا  اینکه  به عنوا ن  یک  چهره  شاخص  روابط  عمومی  وارتباطاتی  در این  جامعه  شناخته شده باشد یا  نه   برای من  انسان برجسته ای  است  .  انسانی  است  که  همواره  کار وتلاش  و  کوشش  و...مصدر زندگیش  قرار داده  است  . یک  روز  هم  بیکار نبوده  و یک  روز هم  عمرش  را  هدر نداده است  .

پور مرادیان  انسان  عجیبی  است  با  معیارهای  امروز   ! معیارهایی  که  کار  و تلاش  را  ارزشهایی  بی  اهمیت  می داند  !!! معیارهایی  که  ادم ها را در چنبره  کار که چه عرض  کنم  -  مشغله  های  راحت   بی دردسر و پولساز  و... در گیر  کرده است  .

معیارهای  امروز  را  کار شبانه  روزی  را   ارزش  نمی  داند  لذا  روی  انسانهای پرکار  پر تلاش   خلاق  و ... سرمایه  گذاری  نمی  کند .

یکروز   در  نخستین  روزهای مهر 57  پورمرادیان  را با دیگر  همکلاسی هایم  دیدم  و پس  از  ان  دانشگاه  تعطیل شد   و  ...

پورمرادیان  در  همه جا بود   تلویزیون  جشنواره  روابط  عمومی   دانشگاه    فلان سازمان  فلان  وزارتخانه   فلان   سمینار   و همه  جا  کار و تلاش  و از جان  مایه  گذاشتن  ..

یادم  می اید  که  در روزنامه  بودم  در سرویس  گزارش  که  هر روز  با  باید  به  دنبال موضوعات  جدید  می  رفتم   موضوعات  اجتماعی  فرهنگی  اقتصادی   سیاسی  و... و  به  دنبال  استادان  دانشگاهها و مصاحبه  شوندگان  جدید  و  پور مرادیان   همه  را  می شناخت  و عجیب  بود  این  انسان  بزرگ  که  بی  هیچ  ادعایی  برای  من  از  انان  وقت  می گرفت  که  با  انها  مصاحبه  کنم و  ... چه  بی  ادعا   بی پیرایه  و بی  تصنع  و ...

از اینهمه  فروتنی   از اینهمه  تواضع   از اینهمه  انسانیت   و دوستی و همکاری  او  تعجب  می  کردم  و به  شگفت  در می  امدم  . 

در  نیمسال  دوم  سال  57  دوباره   دانشکده  ها  بازگشایی شدند  و  پور مرادیان  و دیگر  همکلاسی ها  امدند  سرحال  و  بسیار  خوشحال  ... تا  اردیبهشت  59  درس  خواندیم  و  واحدهای  زیادی  را گذراندیم  و  دوباره  دانشگاه  بسته  شد  و ...

هر روز به  پورمرادیان  زنگ  می زدم  اقای پور مرادیان  این  رشته  مدیریت  امور فرهنگی  چه شد؟ پس  کی  باز گشایی  می شود  ؟ می گفت : نگران  نباشید  اگر منم  ان  را باز گشایی می کنم  ؟!

از سال  59  تا سال 66  این  انسان  بزرگ  این  مرد  عمل  وشگفتی  و... تلاش  کرد   ورایزنی  کرد  و  ... تا اینکه  فوق  لیسانس  مدیریت  امور فرهنگی  دو باره  باز گشایی شد  در  نیمسال  دوم  سال تحصیلی  سال  66...             مینو بدیعی 

ادامه   دارد

همه چیز فراموش  می شود 

همه  چیز 

همه  کس 

من  می مانم

فروردین  که  نوزدهمین  روز ان زیبا نیست 

همه چیز فراموش  می شود

در گورستان پر از اسکلت  ادمیان

همه چیز فراموش می شوم

من  می مانم 

یاد تو

خاطره هایم 

دیرزمانیست  که  کدرند

 دیرزمانیست  که 

کلمات  از  ذهنم  می گریزند 

دیر زمانیست 

که  یاد  تو 

 از ورای  زمان  می  اید 

دیر زمانیست که 

  خود را دربی نهایت  زمان 

 تکرار می کنم 

جاده  سخت  و  ناهموار 

 دشواری  زیستن  مرا 

 تکرار می کند 

در خاطره هایم 

باران  نمی بارد 

 هیچ کس  گریه  نمی کند 

جز خودم 

 ذهن خسته ام 

به باور  ان  جاده  سخت  نشسته  است 

تمامی ذره های بیهودگی 

به  سمت  من  در پروازند 

 جاده  سخت 

به  سوی  ان  گورستان 

همه کابوس  نوجوانی  منست 

 جاده  سخت  است 

به  سوی  انتهای هستی

 همه فریاد من است

که  در مردمک  چشم  هایم 

گذر خورشید  را  فراموش  کرده  است 

  برگرفته  از کتاب مشق  های دلدادگی  اثر مینو بدیعی 

پانزده سال  بیشتر نداشتم و هنوز نغمه شانزده سالگی  هم  اغاز نشده  بود  . پدر  همه  دنیای  من   بود  دنیای  بزرگ  اندیشه  های  بارور  دنیای  قهرمانان اساطیری   مردی  از  اخرین  نسل  مرشدان  سایه ای بلندی برای  دوست  داشتن  ...

پانزده سال بیشتر  نداشتم  وپدر  خروش  مردانگی  بود وهمه  ارزوهای  کودکیم  ...نمی بایست  می میرد  . نه  نمی بایست  می میرد  این را  حتی سالها  بعد   و بسیار  بعد ازان  به خود می گفتم  . پدر همه  رویای  من بود  و  بسیار شگفتی اور  .

ما یک  خانواده 9 نفری بودیم  پدر ومادر  و7 فرزند  اما بهرام  کوچک  که  در یکسالگی تومور سرطانیش  عود کرد  در هفت  سالگی  چشم  بر این  دنیا  فرو بست  خانواده  ما را  هشت  نفره  کرد  شش فرزند  از بسیار خردسال  تا نوجوان  ...

پدر عاشق  فرزند  بود  و  عاشق  پسر  ... من  فرزند  سومش  بودم  که دختر  دنیا  امده  بود  و هرگز  خاطره  دور   دختر خاله ام   را که دختری بسیار جوان  اما  بسیار  زیر وزرنگ  بود  و به  خانه  خاله اش  امده  بود  که  هنگام  دنیا  امدن  من  کنار  خاله  جوان  و مادر بزرگش  -  یعنی مادر بزرگ  هردوی  ما - باشد  از یاد نمی برم  که  همراه  با  دنیا امدن  من  مشت  محکمی  از پدر م  بر  پشتش  نشست  ... و 

او می گفت :  من بابت   دنیا  امدن  تو  کتک  خوردم  اما  پدرت  چرا  اینقدر تو را دوست  دارد  ؟

مادر می گفت : پدرت  با  پری  - دخترخاله ام - شوخی کرد  برایش  فرقی  نمی کرد  که فرزندش  دختر باشد  یا  پسر  ؟

من  اصلا  ناراحت  نبودم  که  پدر  از دنیا  امدن من  عصبانی  بوده  باشد  من  فقط  او را  دوست  داشتم  و چیز دیگری  نمی خواستم  ....

 اری    پدر  که  برای  من  همه  چیز  بود  . قامت  بلند  ارزوها  ...نمی توانستم  تصور کنم  که  در اغاز میانسالی  در 45 سالگی  بیمار شده  و در 49 سالگی  از  دنیا  برود  ...

نمی توانستم  ...پدر می گفت : باید  خیلی بخوانی باید  یاد بگیری  سعی  کن  دانش اموز  موفقی  باشی 

و  من  فقط  تاریخ  را دوست  داشتم  و جغرافی  وعلوم  طبیعی را  ...

و همیشه  تاریخ  سال  اول  دبیرستان  یادم  است  که درمورد انقلاب کبیر فرانسه  نوشته  بود  که  بعد  از لویی  چهاردهم  که  یک   امپراتور  قوی بود  لویی پانزدهم  قدرت  را به  دست  گرفت  که ضعیف النفس   بود  و  بعد  از ان لویی   شانزدهم  که  انقلاب  در زمان  او  و همسرش  ماری انتوانت  اتفاق  افتاد  و  مبارزان  انقلابی  بعد  از در هم شکستن  قلعه  باستیل و تسخیر کاخ  ورسای  لویی شانزدهم  وماری  انتوانت  را  گیوتینه  کردند و  من  پیوسته  تاریخ را حفظ  می کردم  ...

من  انشائ  را  هم  بسیار دوست  داشتم  و  تمامی انشائ های  بچه های  دور وبرمان  را  می نوشتم  و  همه  انها  نمره خیلی خوبی  می گرفتند  و ...

نمی دانستم  که  یکروز  جمله  کوتاه سنگ  مزار  پدرم  را هم  من   می نویسم  ...

پدر  که  مرا می دید  که  تاریخ  وجغرافی  حفظ  می کنم  و انشایم  بد نیست  شکایتی  نمی کرد که  چرا  جبر وهندسه ام  چندان  خوب  نیست  و ...

علاقه  بسیار زیاد  او  به  روزنامه  ومطالعه  ان  ووادار کردن من  ودیگر برادرها و خواهر خیلی  کوچکترم به خواندن  روزنامه  برایم  شگفتی  اور بود  و از این  رو بود  که دران دوران  خردسالی که به سختی  جملات  روزنامه  را  برای  پدر می خواندم بسیاری  از روزنامه  نگاران  معروف  ان  زمان  را می شناختم  ...عبدالرحمن  فرامرزی  با   نثری بسیار شیوا  و  کلامی  انتقادی  از مسائل  اجتماعی  ...

دکتر  علی  اصغر حاج سیدجوادی که  با  نام مستعار اگاه می نوشت  و چه  قلمی که  من  لااقل  دران  سن  اصلا  ان  را نمی فهمیدم  ...

یکروز  پدر  دو برادر  بزرگترم  را که  بچه های  کوچکی  بودند  با خود سوار ماشین  کرد  و به  یک  متینگ  برد  و  من  پس  از ان  عکس  مردی مسن  با موهای ریخته  را در خانه  مان  دیدم  که از زبان  پدرم  که  نه  از زبان  مادرم  شنیدم  که  این  دکتر محمد مصدق  است  نخست وزیر سابق  ایران  که  معزول شده  و  در  تبعید است  !!

ادامه   دارد  ...